Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
ΕΘΙΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
Και το βράδυ της μεγάλης Παρασκευής όταν από γυναίκες του χωριού ακούγονται τα εγκώμια, ο ιερέας μοιράζει τις Λατζαρίνες στον κόσμο που περνάει να αποχαιρετήσει το Χριστό για την ταφή του. Τις Λατζαρίνες που θα του δώσει ο παπάς όλοι οι πιστοί θα τις τοποθετήσουν στο εικονοστάσι του σπιτιού τους.
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Ο ΜΥΛΟΣ ........ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 2010
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις που προγραμμάτισε ο Σύλλογος για την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010. Ο βροχερός καιρός δε στάθηκε εμπόδιο να παρακολουθήσουν οι θεατές την αποκριάτικη παρέλαση και στη συνέχεια να γευτούν ντόπιους μεζέδες που ετοίμασαν τα μέλη του Συλλόγου, να δοκιμάσουν τα εξαιρετικά κρασιά του χωριού και να απολαύσουν τα νόστιμα λουκάνικα που φρόντισε να αγοράσει ο σύλλογός μας. Εντυπωσίασαν οι μικροί και μεγάλοι καρναβαλιστές με το κέφι, τη μεγάλη φαντασία τους, τη χιουμοριστική και σατιρική τους διάθεση. Θέματα όπως Μεταγγίτσι έχεις ταλέντο, ο παραδοσιακός φούρνος του 1950, ο χορός των βατράχων, η θάλασσα και άλλες πολλές ιδέες ενθουσίασαν τους θεατές και σκόρπισαν σε όλους το κέφι, το γέλιο και τη χαρά που τόσο πολύ τα έχουμε ανάγκη. Θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους συμμετείχαν και να ευχηθούμε σε όλους υγεία και καλή σαρακοστή.
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΙΩΝ
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010
ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
Άγιος Βασίλης έρχεται, Γενάρης ξημερώνει.
Βασίλη μ' πούθε έρχισει και πουθε κατεβαίνεις;
Ιγώ απ' τα ξένα έρχουμι στο σπίτι μου πηγαίνου.
Κι αν έρχισει απ' τα ξενά , πες μα κανέ τραγούδι.
Ιγώ 'μι νιος γραμματικός, τραγούδια δε γνουρίζω.
Κι αν είσι νιος γραμματικός , πες μας την αλφαβήτα.
Κι στο ραβδί ακούμπησει, να πει την αλφαβήτα.
Κι το ραβδί ήταν ξηρό, χλωρά βλαστάρια απόλκει
κι παν στα χλουρουβλάσταρα περδίκια καθισμένα,
δεν ήταν μόνο πέρδικις ,ήταν κι πιριστέρες.
Χαμωτετάει η πέρδικα, χυμάει η πιριστέρα,
περνούν νερό στα νύχια τους και χώμα στα φτερά τους,
να βρέξουν τον αφέντη τους και την καλή κυρά τους.
Στη συνέχεια ανάλογα με το σπίτι στο οποίο πηγαίνανε λέγανε και τις ευχές που ταίριαζαν.
Αν οι νοικοκυραίοι είχαν πολλά παιδιά έλεγαν.
Κυρά μου τα πιδάκια σου θιός να στα χαρίσει
να στήσεις άσπρο φλάμπουρο στη μέση στην αυλή σου,
να χαίρονται οι φίλοι σου, να σκάνουν οι οχτροί σου.
Αν είχαν στο σπίτι αγόρι τραγουδούσαν:
Κυρά μου τον υγιόκα σου, τον πουλιοχαϊδεμένο,
στα χάδια χάδια τον κρατείς και στα καρύδια παίζει
και στ' αργυρά προσκέφαλα τον έχεις και κοιμάται.
Τον έλουσες τον χτένισες και στο σχολειό τον στέλνεις
κι ο δάσκαλος τον καρτερεί με τη χρυσή τη βέργα.
Παιδί μ' που 'ναι τα γράμματα και που 'ναι το χαρτί σου;
Τα γράμματα είνι στου χαρτί κι ο νους μου πέρα πέρα,
περά περά στις έμορφις περά στις μαυρομάτες
πο 'χουν το μάτι σαν ελιά του φρύδι σαν γαϊτάνι
το δόλιο το ματόφυλλο σαν την ελιά βαμμένο.
Αν στο σπίτι είχαν κορίτσι έλεγαν:
Κυρά μ' τη θυγατέρα σου την πουλιουχαϊδεμένη
στα χάδια χάδια την κρατείς και στα καρύδια παίζει
κι στ' αργυρό προσκέφαλο τη βάζεις και κοιμάται.
Γραμματικός την αγαπά και θέλει να την πάρει.
Θέλει αμπέλια ατρύγητα χουράφια μι τα στάχυα
θέλει κι τουν κυρ Βοριά μι όλα τα καράβια.
Αν στο σπίτι που πήγαιναν κατοικούσε νιόπαντρο ζευγάρι έλεγαν:
Τα δύο δύο νιούτσικα τα δυο στεφανωμένα
που τα στεφάνωσ' ο Χριστός μι δώδεκ' αυγγέλια.
Αν πάλι οι νοικοκυραίοι είχαν πολλά γίδια και πρόβατα τραγουδούσαν:
Αυτά τα σπίτια τα ψηλά τα μαρμαροστωμένα
που 'χουν τα χίλια πρόβατα τα δυο χιλιάδες γίδια. Στο να βουνό είν τα πρόβατα και στ' άλλο είν' τα γίδια .
Αν κάνουν του κατάφουρου γεμίζ'ν οι κάμποι ούλοι,
αν κάνουν τον ανήφορο γεμίζ'ν τα πλάια ούλα. Πως βάζει βάζει η μέλισσα να βάζουν τα κουδούνια
πως τρέχει η βρύση το νερό να τρέχει και το γάλα
Αν στο σπίτι είχαν βόδια έλεγαν:
Αυτά τα σπίτια τα ψηλά τα μαρμαροστρωμένα
πόχουν τα βόδια στο ζυγό τα τρίγωνα στ΄αμπέλι
να βγάζουν τ' άλεσμ' εκατό μουντζούρια τρεις χιλιάδις
κι ιμείς ιδώ τα είπαμι θιός πολύ να δώσει.
Όταν τα παιδιά γύρω στις δώδεκα τελείωναν τα κάλαντα γύριζαν στο σπίτι να κοιμηθούν γιατί την άλλη μέρα είχε εκκλησία. Με το σχόλασμα έπαιρναν φύλλα ελιάς και τα έριχναν στο τζάκι.Όποιου το φύλλο πετιόταν μακριά εκείνος θα ήταν ευτυχισμένος για τη νέα χρονιά .Τη μέρα της Πρωτοχρονίάς έκαναν μια κουλούρα και τη στόλιζαν με λουλούδια. Την κουλούρα αυτή, αν είχαν άλογα τη σκάλωναν στο αυτί τους. Όπως τιναζόταν το άλογο η κουλούρα έπεφτε. Αν έπεφτε με τα λουλούδια προς τα κάτω, ανάποδα δηλαδή, η οικογένεια θα έβγαζε πολύ σίκαλη και δε θα ήταν η τυχερή της χρονιά. Αν όμως έπεφτε με τα λουλούδια προς τα πάνω τότε θα άβγαζαν πολύ σιτάρι, θα ήταν μια καλή χρονιά και όλοι ήταν χαρούμενοι. Όσοι είχαν βόδια την κουλούρα την έβαζαν στα κέρατα του βοδιού.
Τα παιδιά τη μέρα του Αγίου Βασιλείου , μετά την εκκλησία έφαζαν ένα κλαδί ελιάς μεσα σε ένα κουλούρι και γυρνώντας από σπίτι σε σπίτι έλεγαν:"καλημέρα κι χρόνια πουλλά"και οι νοικοκυρές τα έδιναν κουλούρια, σύκα, ξυλοκέρατα, καρύδια, μύγδαλα, τηγανίτες, καραμέλες αλλά όλα από ένα, γιατί δεν είχε ο κόσμος. Όλα αυτά τα κεράσματα τα έβαζαν σε υφασμάτινες τσάτες που είχανε μαζί τους.
Τη μέρα της Πρωτοχρονάς οι περισσότεροι έτρωγαν τε κεφάλι από το γουρούνι που είχαν σφάξει του Αγίου Στεφάνου. Το έβραζαν από την παραμονή μέσα στην μπακράτσα και γινόταν τρεμούλα . Από εκεί έβγαζαν και έτρωγαν.
Όπως τα έθιμα των Χριστουγέννων και τα έθιμα της Πρωτοχρονιάς μας τα διηγήθηκαν ο κύριος Νίκου Ρήγας και η κυρία Νίκου Μαρία και αφορούν μέχρι και τη δεκαετία του 1930.
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ
Τη βραδιά άνοιξαν οι μικρότεροι χορευτές του Συλλόγου. Το πρώτο παιδικό τμήμα, με την καθοδήγηση της δασκάλας του κυρίας Έφης Κελιαφάνου έκανε την παρθενική του εμφάνιση, με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησε και το άλλο παιδικό τμήμα που χόρεψε με ζωντάνια, κέφι και χειροκροτήθηκε από τους γονείς και τους συγγενείς που αποτελούσαν και το κοινό της εκδήλωσης.
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2010
Οχτώ χορευτικά τμήματα λειτουργούν στο Σύλλογό μας τη χρονιά που διανύουμε και είναι:
Το πρώτο παιδικό τμήμα με 15 παιδιά από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού,
το δεύτερο παιδικό τμήμα με 24 παιδιά από τις μεγαλύτερε τάξεις του Σχολείου,
το τμήμα του Γυμνασίου με 18 χορευτές,
το τμήμα του Λυκείου με 14 χορευτές,
το τμήμα των παραστάσεων με 14 μέλη,
το τμήμα των γυναικών με 22 μέλη
το τμήμα των ενηλίκων με 18 μέλη και
το τμήμα των αντρών με 14 χορευτές.
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009
Έκθεση βιβλίου.
Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η έκθεση βιβλίου που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία του Συλλόγου από την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου μέχρι και την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009.Είναι η δεύτερη που γίνεται και η φετινή επισκεψιμότητα έδειξε ότι ο κόσμος την έχει αγκαλιάσει και τη στηρίζει.
Τα βιβλία που εκτέθηκαν απευθύνονταν σε όλες τις ηλικίες και κάλυψαν όλα τα ενδιαφέροντα των επισκεπτών. Υπήρχαν βιβλία για τους λιλιπούτειους αναγνώστες μας, για τα παιδιά του δημοτικού, τους έφηβους αλλά και τους ενήλικες. Χριστουγεννιάτικα διηγήματα, επιστημονικά βιβλία, μυθιστορήματα, βιβλία μαγειρικής, ιστορικά αλλά και πολλές άλλες ομάδες βιβλίων περίμεναν τους επισκέπτες στα γραφεία του Συλλόγου που διαμορφώθηκαν και διακοσμήθηκαν για τις ανάγκες της έκθεσης.
Μεγάλο ενδιαφέρον έδειξαν, ιδιαίτερα οι ενήλικες επισκέπτες, για τα βιβλία της τοπικής ιστορίας. Σε ένα ειδικό χώρο ήταν τα βιβλία των δημιουργών από τη Χαλκιδική και όσων αναφέρονταν στην ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα της Χαλκιδικής. Μεγάλο ενδιαφέρον έδειξαν τα παιδιά για τη γωνία της ζωγραφικής που είχαμε ετοιμάσει. Εκεί κάθε μέρα ζωγράφιζαν και με τα έργα τους διακοσμούσαν την έκθεση.

Πολύ σημαντική ήταν φέτος η συνεργασία ταυ Συλλόγου μας με άλλους φορείς του χωριού και πρώτα με το Δημοτικό Σχολείο. Οι μαθητές της Στ τάξης με πολύ μεράκι, σε μια ομαδική εργασία δημιούργησαν τη διπλανή ζωγραφιά την οποία χρησιμοποιήσαμε για να σχεδιάσουμε την αφίσα της έκθεσης Βιβλίου. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τα παιδιά αλλά και τους δασκάλους που τα ενθάρρυναν σε αυτή τους την προσπάθεια αλλά και γιατί μας βοήθησαν πολύ στο στήσιμο της έκθεσης
Τριανταφυλλία Πέτρου,
Σταμάτα Μαυρουδή,
Καραβασίλη Μαρία,
Παπαστόικου Αργυρή,
Κωνσταντινίδη Γεωργία,
Κυπαρισσά Γεωργία και
Μιχαλούδη Σούλα.
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009
Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Με τη σελίδα θέλουμε να κάνουμε γνωστά τα ήθη και τα έθιμά μας αλλά και να δείξουμε τις δραστηριότητες των κατοίκων, το δημιουργικό παρόν και τις προοπτικές ανάπτυξης του τόπου μας.
Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Στις παραλίες του Μεταγγιτσίου
Την πρώτη διοικητικά παραλία του χωριού θα συναντήσουμε λίγο βορειότερα, ως συνέχεια της παραλίας του Ελαιώνα, η οποία φιλοξενεί στην αγκάλη της την μεγαλύτερη ξενοδοχειακή μονάδα της περιοχής το Hotel ¨Assa Maris¨. Η πλέον φιλόξενη παραλία του κόλπου του Αγίου Όρους διαθέτει ότι κι αν της ζητήσεις.
Επόμενη παραλία ο Κοκαλάς σ' εντυπωσιάζει, ενώ μικρότερα ξεχωριστά ακρογιάλια, σφηνωμένα θαρρείς, ανάμεσα στα απόκρημνα θαλασσοδαρμένα βράχια που κυριαρχούν στο τοπίο, σε προκαλούν με την ξεχωριστή ομορφιά τους, σ' ολόκληρη τη διαδρομή.
Στην Τουρκόβιγλα
Απ' εδώ πάνω ελέγχει κανείς την κίνηση των πλοίων σ' όλο τον κόλπο γι' αυτό και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (και ίσως και πιο παλιά στα χρόνια της πειρατείας τον 14ο αιώνα) η τοποθεσία προφανώς θα χρησίμευε σαν παρατηρητήριο όπως υπονοεί και το τοπωνύμιό της (Τουρκόβιγλα).
Το εξωκλήσι της Μεταμόρφωσης του Χριστού, που θα συναντήσουμε εδώ, θεμελιώθηκε μόλις το 1973, αν και ο εντοιχισμένος μαρμάρινος σταυρός στην πρόσοψη με ημερομηνία 1909 μας ξεγελά. Ο κτητορικός αυτός σταυρός ανήκει στην πραγματικότητα σ' ένα παλιό κι ετοιμόρροπο σχολείο του χωριού, τα οικοδομικά υλικά του οποίου χρησιμοποιήθηκαν από τους κατοίκους στο κτίσιμο του ναού.
Το ονειρεμένο αυτό μπαλκόνι του Συγγιτικού κόλπου βρίσκεται τέσσερα περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού και θα φθάσουμε κοντά του ακολουθώντας τον χωματόδρομο που ξεκινά πριν από το ξωκλησι της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου και περνά ανάμεσα από τους ελαιώνες και τους αμπελώνες της περιοχής.
Αγία Κυριακή - Διονυσιάτικο μετόχι - Φράγμα Χαβρία
Η πρόσβαση στην Αγία Κυριακή γίνεται με αυτοκίνητο σε υπάρχοντα αγροτικό δρόμο, όχι καλής βατότητας, τρεισήμισι περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μεταγγιτσίου.
Το ξωκλήσι της Αγίας Κυριακής, κτισμένο το 1868, κοντά στην τοποθεσία ¨Μύλος¨ είναι η αφετηρία για μια διαδρομή στην οποία ο επισκέπτης θα γνωρίσει το μεγαλύτερο ποτάμι της Χαλκιδικής, το Χαβρία, που πηγάζει ψηλά από το Νεοχώρι, τη Μ. Παναγία και το Γομάτι για να καταλήξει φιδοσέρνοντας στην παραλία της Ορμύλιας. Όποια εποχή κι αν επισκεφτεί κανείς την περιοχή θα του αφήσει αξέχαστες εντυπώσεις.
Η πρώτη στάση, σχεδόν υποχρεωτική, στα πρώτα μέτρα της διαδρομής γίνεται στο Διονυσιάτικο μετόχι. Το κτίσμα με το νερόμυλο προσελκύει από μόνο του τον επισκέπτη καθώς δεσπόζει σ' όλη την περιοχή προσφέροντας του αξέχαστες συγκινήσεις αλλά και απορίες γιατί μέχρι τώρα αφέθηκε να ερημώνει με το πέρασμα του χρόνου. Το μετόχι είναι πολύ παλιό, αφού ο μύλος του αναφέρεται σε αυτοκρατορικό έγγραφο (βακουφναμέ) που σώζεται στην Ιερά Μονή Διονυσίου από το 1569, ενώ εξυπηρετούσε όλα τα γύρω χωριά και το Μεταγγίτσι ως το 1948. Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλαμβάνει ένα διώροφο κτίριο μέσα στο οποίο συναντάμε το προσκυνηματικό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου αλλά και τα κελιά των μοναχών που το υπηρετούσαν, τα περισσότερα με τζάκι, καθώς και το νερόμυλο με τις δυο μυλόπετρες. Στον ίδιο χώρο ο φούρνος που εξυπηρετούσε με ψωμί όχι μοναχά τους μοναχούς αλλά και κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Οι αγιορείτες μοναχοί έμεναν εδώ μέχρι το 1947 οπότε και εγκατέλειψαν οριστικά την περιοχή. Σήμερα το κτίριο δε βρίσκεται σε καλή κατάσταση, ενώ μέχρι το 1998 γινόταν λειτουργία στο εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στο Γενέσιο του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου. Από έλλειψη συντήρησης το εσωτερικό του μετοχιού υπέστη σοβαρές βλάβες και είναι δύσκολη η επίσκεψή του. Γίνεται πάντως προσπάθεια από το Δήμο Σιθωνίας, σε συνεργασία με την αγιορείτικη μονή, να αναδειχθείς αυτή η πανέμορφή μα και συνάμα ιστορική περιοχή του τόπου του σε πολιτισμικό πάρκο που θα αποτελεί πόλο έλξης ντόπιων αλλά και επισκεπτών με μοναδικό στόχο την πολιτιστική και πολιτισμική ανάπτυξη της περιοχής.
Αξίζει πάντως να φτάσει κάποιος ως το τέλος της διαδρομής στο μικρό φράγμα στη θέση ¨Δέση¨. Ονειρεμένο τοπίο με τα νερά του ποταμού να ξεχειλίζουν από το φράγμα που σχηματίζει μια υπέροχη μικρή λίμνη. Από εδώ ξεκινούσε και το αυλάκι που έφερνε το νερό στο Διονυσιακό μετόχι για να λειτουργούν οι δύο μύλοι.
Στην κορφή του Προφήτη Ηλία
Κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου ο πολιτιστικός σύλλογος «Νέα Άσσα» σε συνεργασία με το Δήμο Σιθωνίας και σε αρμονική συνύπαρξη με τους ‘κονομάδες' του ναού που ορίζονται ανήμερα της εορτής από τον εφημέριο να υπηρετούν τη μνήμη του για ένα χρόνο, διοργανώνουν τριήμερες πλέον εκδηλώσεις στη μνήμη του μιας και το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία συνεχίζει ακόμα και στις μέρες μας να παραμένει το πλέον αγαπημένο των κατοίκων.
Το 1973 η πανήγυρη έπεσε ημέρα Παρασκευή. Οι 'κονομάδες θεώρησαν καλό μαζί με τα φασόλια να βάλουν και κρέας. Στην πανήγυρη ήταν παρών και κάποιος ιερομόναχος που στο λόγο του προέτρεψε τους παρευρισκομένους να μην φάνε λέγοντας: ¨όποιος είναι Χριστιανός να μην φάει κρέας κι αν μπορείτε τα καζάνια γυρίστε τα ανάποδα γιατί του χρόνου θα τα γυρίσετε υποχρεωτικά...¨ Τα λόγια του επαληθεύτηκαν. Την επόμενη χρονιά, στις 20 Ιουλίου του 1974, οι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο. Στην Ελλάδα κηρύχτηκε επιστράτευση. Το νέο το έμαθαν στον προφήτη Ηλία προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας. Οι 'κονομάδες συντόμεψαν το μαγείρεμα, να γίνει τράπεζα, να φύγει ο κόσμος. Ο παπάς έβαλε ΄΄ευλογητός΄΄ για να ευλογήσει τα 8 καζάνια, να φάει ο κόσμος. Τα φαγητά όμως έμειναν απείραχτα. Κανείς δεν είχε όρεξη στο άκουσμα του επικείμενου πολέμου. Το φαγητό το πέταξαν στα χωράφια και επι οκτώ ημέρες -λένε- έμεινε άθικτο. Ούτε καν τ' αγρίμια το πείραξαν...
Ένα περίπου χιλιόμετρο νότια απ' το ξωκλήσι υπάρχει μια πηγή με κρυστάλλινο νερό, ανάμεσα σε λεύκες και πλατάνια που περιμένει να σας δροσίσει.
Μεταγγίτσι
Αν και μικρή η πορεία του νεότερου οικισμού, η ιστορία της περιοχής φαίνεται να ξεκινά από τον 8ο αιώνα π.Χ. Εκείνη την εποχή οι ανεπτυγμένες πόλεις της Εύβοιας, Χαλκίδα και Ερέτρια, εγκαθιστούν στην Χαλκιδική τις πρώτες αποικίες τους. Ανάμεσα τους και η πόλη «Άσσα», που η αρχαιολογική έρευνα την τοποθετεί στους λόφους «Μαρμαράδες» πάνω από το σημερινό Μεταγκίτσι. Μια πόλη που σύμφωνα με τους θρύλους απλώνονταν μέχρι την παραλία όπου υπήρχε μεγάλο εμπορικό λιμάνι και ήταν μαζί με την Όλυνθο, την Τορώνη και την Ποτίδαια μια από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες της Χαλκιδικής.
Για την σημερινή ονομασία του χωριού υπάρχουν δυο εικασίες. Η μια πως είναι γλωσσική εξέλιξη της λέξης «Μέλαινα γη», από τα κοκκινοχώματα της περιοχής, «Μέλαν γης» - «Μεταγκίτσι». Η δεύτερη εκδοχή μας γυρίζει πίσω στο θρύλο που θέλει την πόλη «Άσσα» να καταστρέφεται ολοσχερώς από τους Ρωμαίους και τους ελάχιστους κατοίκους της που σώθηκαν να δημιουργούν μικρούς οικισμούς στη γύρω περιοχή. Από την μετάγγιση λοιπόν των πληθυσμών των παραπάνω οικισμών, μετά από αρκετά χρόνια, στη σημερινή θέση, να προήλθε και η ονομασία «Μεταγκίτσι».
Όποια εκδοχή και να πάρουμε το σημερινό Μεταγκίτσι αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο βορά και νότου της Χαλκιδικής και ταυτόχρονα πόλος έλξης για πολλούς επισκέπτες του Δήμου Σιθωνίας.
Ο νέος δρόμος Μεταμόρφωσης Μεταγκιτσίου Πλανών συνδέει πλέον εύκολα και γρήγορα ολόκληρη τη νότια Χαλκιδική αλλά και τη Θεσσαλονίκη με όλο το βορειοανατολικό τμήμα του νομού. Ο δρόμος για όσους έρχονται από Θεσσαλονίκη ξεκινά από την κεντρική διασταύρωση του Δημοτικού Διαμερίσματος της Ορμύλιας, Μεταμόρφωση, στα όρια του Δήμου Σιθωνίας, επτά χιλιόμετρα πριν τη Νικήτη. Ένας άλλος δρόμος που οδηγεί στο Μεταγκίτσι είναι εκείνος της Νικήτης Αγίου Νικολάου. Πευκόφυτη η πρώτη διαδρομή μας προσφέρει προς το τέλος της μια μοναδική πανοραμική άποψη του χωριού. Μια συνεχή εναλλαγή βουνού και θάλασσας η δεύτερη προσφέρει δικές της συγκινήσεις.
Όποιον δρόμο κι αν διαλέξουμε, οι 800 περίπου μόνιμοι κάτοικοί του μόνου ημιορεινού χωριού του Δήμου Σιθωνίας, αφού απέχει μόλις 4 χιλιόμετρα από τις παραλίες του στο κόλπο του Αγίου Όρους, είναι έτοιμοι να μας προσφέρουν την μοναδική πατροπαράδοτη Χαλκιδικιώτικη φιλοξενία. Στο Μεταγκίτσι, τις ξεχωριστές ντόπιες παραδοσιακές συνταγές των κατοίκων θα συναντήσουμε, το ίδιο καλομαγειρεμένες και στα οικογενειακά γραφικά ταβερνάκια του. Συντροφιά με ντόπιο τσίπουρο και κρασί, από αμπελώνες της περιοχής, έχει γίνει στέκι των καλοφαγάδων του νομού και όχι μόνο.
Μια βόλτα στους δρόμους του χωριού μας οδηγούν στα σκαλοπάτια του ναού της πολιούχου Αγίας Παρασκευής. Πολιούχο που καθιέρωσαν κάτοικοι από τον οικισμό της «Πραβίτας», το 19.., που μετοίκησαν εδώ φέρνοντας μαζί τους και την θαυματουργή εικόνα της Αγίας που η μνήμη της τιμάτε κάθε 26 Ιουλίου ενώ κάθε 2 Μαΐου γιορτάζεται ακόμα και σήμερα ο πολιούχος προστάτης, Άγιος Αθανάσιος, των πρώτων Χριστιανών κατοίκων του Μεταγκιτσίου. Συνεχίζοντας τη βόλτα μας στα φιλόξενα σοκάκια του οικισμού, θαυμάζουμε τις όμορφες αυλές των πετρόκτιστων, κατά πλειοψηφία, σπιτιών του. Το εξωκλήσι του Αγίου Χριστόφορου, λίγο έξω από το χωριό, δίπλα στον κεντρικό δρόμο που σήμερα οδηγεί στη βόρειο Χαλκιδική λίγο πιο πέρα από το άλλο εξωκλήσι της «Όσιας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου», που θα συναντήσετε δεξιά στο δρόμο σας, έχει πολλά να σας διηγηθεί κι αξίζει το κόπο να το επισκεφθείτε. Νεότατο κτίσμα, στη θέση της παλιότερης εκκλησίας της περιοχής, έχει συνδεθεί με την ιστορία, τους θρύλους αλλά και τις παραδόσεις του τόπου.
Εδώ, σύμφωνα με το θρύλο, ενταφιάστηκε ένστολος, αξιωματικός του Μέγα Αλέξανδρου, κοντά σε τρία μεγάλα δέντρα (καραγάτσια). Εδώ το 1943-1944 σώθηκαν, σαν από θαύμα, δεκαέξι παλικάρια της αντίστασης κατά των Γερμανών. Στο ίδιο μέρος ακόμα θα συναντήσετε και τμήμα από τον κορμό τεράστιου δέντρου (καραγάτσι) που από μια φυσική κοιλότητά του (διακρίνεται ακόμα και σήμερα) έβγαινε το «αγίασμα» με το οποίο σταύρωναν όποιον αρρώσταινε αφήνοντας πάνω στο δέντρο και μια κλωστή από το ρούχο του. Είναι τέτοια η ευλάβεια που έχουν οι κάτοικοι για τον Άγιο Χριστόφορο που ακόμα και σήμερα, κάθε που επισκέπτονται το εξωκλήσι του, το έχουν για καλό να κάνουν τρεις φορές το κύκλο του ενώ, με άδεια του ιερέα, φέρνουν στο σπίτι τους και την εικόνα του Αγίου κάθε φορά που κάποιος του σπιτιού θα αρρωστήσει.


